Publikacje - Wyczerpana formuła - refleksje po 23 Pomorskich Spotkaniach z Diaporamą (5)

Nie można dalej opierać pokazów festiwalowych na sprzęcie obsługiwanym ręcznie. Podczas wszystkich zagranicznych konkursów pokazuje się diaporamy, których sterowanie jest zakodowane w kilku rozpowszechnionych standardach. Nawet jeśli regulamin imprezy dopuszcza nadesłanie pracy nie zakodowanej, a jedynie wyposażonej w książeczkę diaporamy lub kasetę wideo, to organizatorzy sami programują jej pokaz przed festiwalem i jako taką odtwarzają w konkursie. To przygotowanie imprezy daje możliwość sprawnego jej przeprowadzenia, a zestaw jest przedstawiony oglądającym w jego najbardziej dopracowanej postaci. Większość naszych artystów nie zetknęła się z taką techniką, co powoduje dyskusję, czy lepiej jest pokazywać diaporamę na żywo, czy kodować. To trochę tak jakby dywagować czy lepiej jest mieszkać w jaskini czy w willi. Usiłowano mnie ostatnio przekonać, że tylko pokaz ręczny, dający podwyższony poziomem adrenaliny u autora, jest diaporamą. Nie można się zgodzić z takim twierdzeniem, robiącym z diaporamy sztukę paracyrkową. Miłośnikom adrenaliny i tak pozostanie możliwość autorskich pokazów, gdzie żadne obce ograniczenia nie będą miały miejsca. Należy przecież zauważyć, że oglądający odbiera to co widzi i słyszy i jest mu obojętne w jaki sposób dokonywana jest projekcja, a szczególnie jest dla niego mało istotny poziom adrenaliny u autora. Natomiast nie jest mu obojętne czy projekcja idzie sprawnie i zauważa wszelkie niedociągnięcia pokazu. Tylko w cyrku, przy oglądaniu niektórych sztuczek, rośnie poziom adrenaliny zarówno u artysty jak i u widza. Wywody te oczywiście nie dotyczą pokazów eksperymentalnych, których happeningowy charakter jest istotą dzieła. Dalej »

Całość publikacji:

Strona: 1  - 2  - 3  - 4  - 6  - 7
 
przeczytaj wydrukuj pobierz (40kB)