Publikacje - Diaporama w "digitalnych" czasach (7)

Wielkim dobrodziejstwem techniki cyfrowej jest to, że diaporamę (pokaz audiowizualny) można rozpowszechniać w postaci płyty CD, DVD, a w przyszłości na nowych, o jeszcze większej pojemności, nośnikach. Daje to artystom niespotykane wcześniej możliwości popularyzacji i archiwizacji swojej twórczości, oraz sposobów jej wykorzystania (na przykład w telewizji). Doskonałym tego przykładem jest moja przygoda artystyczna związana z Jeanem Michelem Jarre. Przekazanie muzykowi, podczas jego wizyty w Gdańsku, poprzedzającej koncert na terenach Stoczni, płyty CD z cyfrową wersją diaporamy "Zatrzymane zmiany Polska 1981", zaowocowało wykorzystaniem jej do zilustrowania jednego z utworów, podczas koncertu JMJ. Diaporamę moją, w wersji z podkładem dźwiękowym granym na żywo przez Jarre, obejrzało na trzech ogromnych ekranach (dwa z nich to ściany wielkich hal, jeden wielka blacha podwieszona do dźwigu stoczniowego) około 25.000 zaproszonych osób podczas próby generalnej i ponad 100.000 widzów słuchających koncertu głównego.

Zapis cyfrowy jest bardzo wygodną formą diaporamy do wysłania na festiwale, nawet jeżeli w pokazach autorskich twórca nadal stosuje tradycyjną technikę slajdową. Trzeba też być świadomym zanikania, wyrazistej w przypadku diaporamy, granicy pomiędzy filmem a prezentacjami multimedialnymi. Tendencja ta wynika zarówno z podobieństwa samego dzieła jak i wspólnych nośników. Prezentacje stosujące pełną animację mieszczą się wręcz w definicji filmu przedstawionej w "Ustawie o kinematografii".

Widzę dwa sposoby ratowania klasycznej diaporamy (rozumianej jako prezentacja wykorzystująca przenikanie się obrazów w postaci przeźroczy lub bitmap). Pierwszy z nich to regulaminowe dopuszczenie tylko diaporam do konkursu, a drugim tworzenie podczas festiwali osobnego działu diaporamy klasycznej (niezależnie czy pokazywanej z rzutników do slajdów czy cyfrowych). Organizatorzy najważniejszej w ostatnich latach imprezy, będącej cyklem festiwali diaporamy odbywających się w różnych krajach (nazwanej Supercircuit) ściśle definiują, jakie prace chcą u siebie prezentować. W regulaminie zapisano: "Diaporama jako forma sztuki jest audiowizualnym, poetyckim połączeniem obrazu, muzyki i tekstu. Szczególną jej cechą jest nieruchomy obraz. Autor może pokazać swój artyzm w doborze przenikań oraz w harmonijnym przebiegu projekcji. Temat jest dowolny...". I niech tak pozostanie.

Sławomir Fiebig, Gdańsk październik 2005 roku.
 

Całość publikacji:

Strona: 1  - 2  - 3  - 4  - 5  - 6
 
przeczytaj wydrukuj pobierz (40kB)