Publikacje -

"Refleksje po 26 spotkaniach z diaporamą w 2005 roku" (3)

Nie wydaje mi się sensowne dalsze, regulaminowe utrzymywanie podziału na diaporamy analogowe i cyfrowe. To tylko czysto techniczny problem, w jakim systemie obraz jest rzucany na ekran. Dobitnym przykładem na to jest moja tegoroczna przygoda, kiedy pomyłkowo zabrany z domu zły magazynek uniemożliwił mi projekcję tradycyjną, ale ponieważ pracuję dwusystemowo, te same diaporamy mogłem zaprezentować w wersji cyfrowej. Myślę, że właściwiej jest nie dzielić projekcji na działy, a wszystkie nagrody przyznawać po prostu za diaporamy. Wzorem zagranicznych festiwali zwiększyć należy pulę nagród głównych, aby móc wyróżnić wszystkie, godne tego montaże. Jest to szczególnie istotne w sytuacji konfrontacji naszych prezentacji z diaporamami z zagranicy. Należy brać pod uwagę, że tamtejsi autorzy będą do nas przysyłać najlepsze dzieła ze swojego archiwum - my pokazujemy nasze bieżące "produkcje". Można wprowadzić też dodatkowe nagrody np. za najlepszą diaporamę klasyczną, za najlepsze zdjęcia (taką, cenna nagrodę kiedyś przyznawano), za najlepszy montaż, udźwiękowienie itp.

Podniesienie rangi festiwalu, jakim jest jego umiędzynarodowienie (a może nawet wprowadzenie go do Supercircuitu, czyli światowego cyklu festiwali, do czego od kilku lat namawia Ricardo Zarate, laureat tegorocznych spotkań) wymaga zaproszenia do udziału w jury osób potrafiących trafnie oceniać pokazywane diaporamy - można pomyśleć o zaproszeniu kogoś z zagranicy. Ważną cechą jury jest jego autonomiczność, rozumianą jako odporność na sugerowanie się werdyktami z innych imprez. Znakomitym przykładem jest tu jury festiwalu we Włoszech, które bardzo dobrej diaporamie Beaty Bogusławskiej, niedocenianej w poprzednich festiwalach Supercircuitu 2005 (nie jest łatwo autorom z Polski przebić się do wysokich lokat) przyznało drugie miejsce (srebrny medal FIAP). Dalej »

Całość publikacji:

Strona: 1  - 2  - 4
 
przeczytaj wydrukuj pobierz (50kB)